ការគិតរបស់អ្នកគឺជាអារម្មណ៍របស់អ្នក (ចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត) (អត្ថបទទី១)

 

depression-quotes-goodreads.jpgខ្ញុំគិតថាអ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ធ្លាប់មានការបាក់ទឹកចិត្ត ភាពសោកសៅ អារម្មណ៍មិនល្អ ការប្រែប្រួលទៅជាសោកសៅភ្លាម ឆាប់ខឹងជាដើម។ សម្រាប់អ្នកខ្លះដែលធ្លាប់មានអារម្មណ៍បែបនេះក៏ឆាប់ជាសះស្បើយ។ អ្នកខ្លះទៀតបានលាក់អារម្មណ៍នេះ ដោយមិននិយាយប្រាប់អ្នកទាំងអស់អស់រយៈពេលរាប់ឆ្នាំ ដោយទ្រាំរស់នៅទាំងភាពអស់សង្ឃឹម ដោយមិនហ៊ាននិយាយចេញមកក្រៅ នឹងមានទស្សនៈជាទូទៅថាការដែលនិយាយ ធ្វើការប្រឹក្សាលអំពីការបាក់ទឹកចិត្តធ្វើអោយបុគ្គគលមានភាពទន់ខ្សោយ។ ប៉ុន្តែភ្លេចគិតថា បុគ្គលដែលបានបាក់ទឹកចិត្តបានខិតខំជំនះរាប់ឆ្នាំ ដើម្បីរស់នៅដូចមនុស្សធម្មតា។ ដែលជាទូទៅមនុស្សធម្មតាមិនអាចទាំងដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ។

ជំងឺបាក់ទឹកនេះជាស្រមោលអន្ទងរាប់សិបឆ្នាំប្រសិនបើមិនមានការព្យាបាលមួយដ៏ត្រឹមត្រូវ។ អ្នកដែលកើតជំងឺបាក់ទឹកចិត្តនេះហាក់បីដូចជាមានពពកខ្មៅអណ្តែតតាមខ្លួនជានិច្ចដែលមិនបុគ្គលនោះបានមើលឃើញនៅអ្វីដែលហៅថាសុភមង្គល អ្វីដែលជាភាពរីករាយ។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងប្រៀបដូចជាពពកខ្មៅងងឹងពេញមួយជីវិត។

ខ្ញុំក៏ពិបាកប៉ាន់ស្មានថាខ្លួនខ្ញុំមានជំងឺបាក់ទឹកដែររហូតដល់ខ្ញុំបានទិញសៀវភៅមួយក្បាលមកមើល និងក៏បានធ្វើការសាកល្បងឆ្លើយសំនួរពីរោគសញ្ញានៃការបាក់ទឹកចិត្ត។ ជាលទ្ធផលខ្ញុំមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្តកម្រិតមធ្យម។ ដែលជាទូទៅអ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំដូចជាមិត្តខ្ញុំ និងប្អូនរបស់ខ្ញុំ មើលមកដូចជា មនុស្សធម្មតា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ធ្លាប់ប្រាប់ពួកគេពីរោគសញ្ញារបស់ខ្ញុំដែរតែពួកគេមិនជឿខ្ញុំ។

អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាឆ្ងល់ថាតើមានរោគសញ្ញាអ្វីខ្លះ និងមានកត្តាអ្វីខ្លះដែលធ្វើអោយអ្នកកើតជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត?រោគសញ្ញាតសំខាន់ៗដែលខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ដែលធ្លាប់បានកើតមកលើរូបខ្ញុំ និងរោគសញ្ញាខ្លះទៀតដូចជា អង្គុយស្ងៀម ឫក៏មិនធ្វើអ្វីទាំងអស់តែមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង គិតច្រើន(ភាគច្រើនអវិជ្ជមាន) មានការបរាជ័យផ្នែកផ្លូវចិត្ត អវិជ្ជមាននិយម នឹងតែងតែគិតថាខ្លួនជាមនុស្សគ្មានតម្លៃ។

ខ្ញុំមិនគិតថាអ្នកទាំងអស់គ្នាជួបជំងឺបាក់ សង្ឃឹមថានឹងមិនមានពពកខ្មៅតាមលងបន្លាចរហូតទៅចុះ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលកើតហើយ អ្នកមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលកើតជំងឺនេះដែរ។ គ្រាន់តែអ្នកដែលមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្តភាគច្រើន ពាក់ស្នាមញញឺមក្លែងក្លាយនៅលើមុខរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលពួកគេត្រលបមកដល់ផ្ទះភ្លាមស្នាមញញឺមទាំងដែលនៅលើមុខទាំងនោះរលាយបាត់អស់រលីង។

ប៉ុន្តែដំណោះស្រាយពិតជាមាននៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីវា។ សូមចាប់ផ្តើមនិយាយពីជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត!

Advertisements

ការជិះកង់ផ្លូវឆ្ងាយលើកទី២ (ភ្នំពេញ – គិរីរម្យ)

“ជិវិតប្រៀបដូចទៅនឹងការជិះកង់។ ដើម្បីរក្សាបានតុល្យភាព និងលំនឹង អ្នកត្រូវតែជិះទៅមុខ”  Albert Einsteine

ពេលដែលឡើងបានប្រមាណ៥គីឡូម៉ែត្រពីជើងភ្នំ
ពេលដែលឡើងបានប្រមាណ៥គីឡូម៉ែត្រពីជើងភ្នំ

ខ្ញុំគិតថាប្រហែលនេះជាការសម្រេចចិត្តភ្លាមៗដោយគ្មានផែនការទុកមុន។ កាលពីដើមខែតុលា ខ្ញុំ និងមិត្តភកិ្តទើបតែជិះកង់ចំងាយផ្លូវប្រមាណជិត២០០ពីភ្នពេញទៅកំពត។ ការជិះចំងាយផ្លូវជិត២០០គីឡូគឺជាងចំងាយផ្លូវដែលឆ្ងាយបំផុតនៃការជិះកង់ក្នុងរយៈពេល៤ខែចុងក្រោយ និងក៏ជាសាកល្បងកំលាំងផងដែរ។ ដូចអ្វីដែលបានគិត ក្នុងការជិះរយៈពេល២០០គីឡូរម៉ែត្រមុននោះ បានធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាសាច់ដុំភ្លៅរបសខ្ញុំទាំងពីររហែកដាច់ដុំៗ។ ចំណែកគូទវិញគឺឈឺប៉ះលែងបានរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ។ ជើងទាំងពីរដើរលែងចង់នឹង។ ប៉ុន្តែអ្វីជម្រុញអោយយើងទៅមុខរហូត នោះគឺការទៅជិះកង់ទៅដល់ខេត្តកំពត។

ចំនែកឯចុងអាទិត្យទី៤នៃខែតុលាដដែលបន្ទាប់ពីខ្ញុំមកពីបំពេញការងារនៅម៉ាកាវប្រទេសចិន ជិតមួយអាទិត្រ ខ្ញុំ និងមិត្តជិះកង់ដដែលក៏សម្រេចចិត្តនាំគ្នាជិះកង់ទៅគិរីរម្យ ដែលមានចំងាយប្រមាណជាង១០០គីឡូម៉ែត្រ ហើយត្រលប់មកវិញក្នុងថ្ងៃតែមួយ។ ដំបូងឡើយខ្ញុំនឹងមិត្រភ័ក្តិមានការរារែកចិត្ត ប៉ុន្តែយប់ថ្ងៃសុក្រយើងក៏សម្រេចថាទៅ និងត្រលប់មកវិញពេលល្ងាច។

ព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍ ខ្ញុំ និងមិត្តខ្ញុំបានសម្រេចជួបគ្នានៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញវេលាម៉ោង៥កន្លះព្រឹកដើម្បីជិះទៅគិររីរម្យគោលដៅដែលយើងបានកំនត់។

ដូចដែលបានកំនត់យើងក៏បានចាកចេញពីគោលដៅនៅ៥កន្លះព្រឹកដូចដែលបានកំនត់។ យើងសម្រេចជិះតាមផ្លូវជាតិលេខ៤ ដែលជាផ្លូវដ៏សំខាន់ក្នងការចរាណ៍ទាំងទំនិញ និងមនុស្ស។ ចំនែកឯកង់របស់យើងដែលកំពុងជិះតាមផ្លូវជាតិហ្នឹងប្រៀបចង្រិតតូចមួយនៅលើផ្លូវ ដែលយើងត្រូវប្រយ័ត្នអោយមែនទែនក្នុងការជិះកង់ ខណៈដែលរថយន្តដឹកទំនិញ ឡានកុងទឺន័រ ឡានក្រុង ឡានទេសចរណ៍កំពុងធ្វើចរារណ៍យ៉ាងមមាញឹកឡើងផ្លូវ។

ការជិះកង់តាមផ្លូវជាតិលេខបួនមិនបានធ្វើអោយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំស្រស់ស្រាយឡើយ។ ទីមួយ ដោយសារតាំងតែពីចេញដំនើររហូតដល់ច្រកចូលឡើងទៅគីរីរម្យសុទ្ធតំបន់រោងចក្រកាត់ដេរ និងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ដែលធ្វើអោយយើងធុញថប់និងទិដ្ឋិភាពតាមដងផ្លូវ ដែលយើងរំពឹងទិដ្ឋភាពតាមដងផ្លូវមានពណ៌បៃតង ខណៈវាលស្រែ ពណ៌បៃតងមានដែលមានម្តុំៗតែប៉ុណ្ណោះ។ប៉ុន្តែម្តងម្កាលខ្ញុំក៏ឃើញក្មេងៗពីរបីអ្នកនាំគ្នាស្ទូចត្រី ក្នុងលក្ខណៈយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ទីពីរគឺថាមានឡានធំៗច្រើនចរាចរណ៍លើផ្លូវនេះក្នុងល្បឿនលឿនដែលអាចធ្វើអោយមានគ្រោះថ្នាក់ពេលកំពុងធ្វើដំនើរ។ ជូនកាលឡាកុងតឺន័រទាំងនោះជៀសពីយើងត្រឹមតែមួយម៉ែត្រតែប៉ុននោះ។

ទីបី យើងត្រូវស្រូបយកឧស្ម័នពុលទាំងនោះពេញៗសួត។ ពេលពួកខ្ញុំកំពុងជិះកង់ទាំងសួត ទាំងបេះដូងត្រូវធ្វើការខ្លាំងជាងធម្មតា និងត្រូវការអុកស៊ីសែនច្រើនជាងធម្មតា។ ប៉ុន្តែសារធាតុពុល ទាំងនោះត្រូវខ្ញុំស្រូបយកច្រើនជាងគេហើយមើល ហើយបន្ទាប់ពីកម្មករដែលជិះឡានប្រជ្រៀតគ្នាយ៉ាងណែនណាំតាន់តាប់ ទៅពីព្រោះមានតែខ្ញុំ និងមិត្តខ្ញុំដែលត្រូវការខ្យល់ដកចូលច្រើនជាងគេ ខណគេជិះឡានដែលកំពុងសោយសុខជាមួយម៉ាស៊ីនត្រជាក់។

ខ្ញុំត្រូវទ្រាំជាមួយស្ថានភាពដែលស្រូបយកតែឧស្ម័នរហូតទាល់តែជិតដល់ច្រកចូលទៅគិរីរម្យដែលអាចថាជាឋានសួគ៌ធម្មជាតិដែលសម្បួរដើមស្រល់ និងព្រៃឈើ ទឹកធ្លាក់។

ខ្ញុំបានជិះទៅដល់ដល់ត្បែងត្រយឹងដែលជាកន្លែងផ្លូវបំបែកពីផ្លូវជាតិលេខ៤ ដើម្បីឡើងទៅកាន់គិរីរម្យ នៅម៉ោង១០ ប៉ុន្តែអ្វីដែលហួសចិត្តគឺសម្រាមនៅពាសពេញជាពិសេសចំផ្លាកចូលតែម្តង ហើយធំក្លិនស្អុយ។ បើសិនជាយើង ជិះមិនចាប់អារម្មណ៍មើលផ្លាកនោះទេ យើងអាចច្រលំជាកន្លែង ចាក់សម្រាម។ រយៈចំងាយ៨០គីឡួដំបូងនេះអ្វីខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ខ្វះអ្វីម្យ៉ាង ខុសប្លែកពីកាល ជិះលើកទីមួយទៅកំពត។ អារម្មណ៍នោះគឺខ្វះពាក្យស្វាគមន៍ “Hello, hi” និងស្នាមញញឹមដោយបរិសុទ្ធ ពីក្មេងៗតាមដងផ្លូវ។ ពាក្យទាំងនេះហើយដែលបានធ្វើអោយខ្ញុំញញឺមពេលកំពុងជិះតាមផ្លូវ និងជម្រុញអោយជិះទៅមុខបន្តទៀត។

ផ្លូវបំបែកចេញពីផ្លូវជាតិលេខ៤ ទៅកាន់ឧទ្យានជាតិ សុរាម្រឹត កុសមៈ គិរិរម្យ ដែលមានសម្រាមយ៉ាងច្រើននៅច្រកចូលមួយនេះ។ ខំប្រឹងញញឺមទាំងធុំក្លិនសម្រាម
ផ្លូវបំបែកចេញពីផ្លូវជាតិលេខ៤ ទៅកាន់ឧទ្យានជាតិ សុរាម្រឹត កុសមៈ គិរិរម្យ ដែលមានសម្រាមយ៉ាងច្រើននៅច្រកចូលមួយនេះ។ ខំប្រឹងញញឺមទាំងធុំក្លិនសម្រាម

អ្វីដែលខ្ញុំកត់សម្គាល់ចំពោះការជិះ៨០គីឡូមែត្រដំបូង គឺការជិះរបស់ខ្ញុំ។ ទាំងសាច់ដុំជើង និងសាច់ដុំកំភ្លៅឈប់ក្តៅ និងឈប់ធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារហែកសាច់ដុំដែរ។ ទាំងកំលាំង ទាំងល្បឿន មានភាពប្រសើរល្អប្រសើរជាងមុន។ ខ្ញុំគិតថានេះប្រហែលជាមកពីការជិះហាត់ប្រាណប្រមាណ៤០ គីឡូម៉ែត្រជារាងរាល់ពេលខ្ញុំបាក់ទឹកចិត្ត និងគ្មានការលើកទឹកចិត្ត។ ទីពីរអាចមកពីបទពិសោធន៍នៃការជិះជិត២០០គីឡូម៉ែត្រដំបូងរបស់ខ្ញុំ។ មួយវិញទៀតដោយសារតែមេឃនៅព្រឹក និងត្រជាក់ក៏ ជាផ្នែកមួយដែលបានជម្រុញអោយការជិះរបស់ខ្ញុំ។

អូខេ! ឈប់រវើរវាយ! បន្ទាប់ពីទៅដល់ខ្ញុំបានទិញមាន់មួយ២៨០០០រៀល និងតថ្លៃបានហ្រ្វីបាយ បីកញ្ចប់។ ខ្ញុំលែងខ្វល់ខ្វាយរឿងសម្រាមនៅច្រកចូលទៀតហើយ។  តថ្លៃចង់បែកពពុះមាត់។ មាន់ខ្ចប់ ដោយស្លឹកចេកយ៉ាងមានរបៀប! បាយត្រូវបានដាក់ក្នុងកញ្ចប់ផ្លាស្ទឹកពណ៌ស ហើយខ្ញុំក៏អោយ គេច្រក ដាក់ថង់សធំមួយ។ បន្ទាប់អ្នកលក់ក៏ហុចកញ្ចប់មាន់។ ខ្ញុំក៏ហុចលុយអោយ គាត់២៨០០០ ពាន់រៀល។

img_5082

ចំនែកអ្នកដំណើរដែលមកឈប់ទិញម្ហូបសម្រាប់យកទៅបរិភោគនៅខាងកំពូលភ្នំដែរនោះ ពួកគេមើលមុខពួកខ្ញុំដោយឆ្ងល់។ លួចដៀងភ្នែកមើលរហូត ប៉ុន្តែមិនស្តីសួរមួយម៉ាត់ឡើយ។ មានតែអ្នកលក់មាន់់ តែប៉ុននោះដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែអ្នកលក់មាន់មិនខ្ចីខ្វល់អ្វីនោះឡើយក្រៅពីចង់អោយខ្ញុំទិញ មាន់ដុតរបស់ពួកគេ និងត្រីឆ្លូញបំពងដែលដាក់លើថាសបង្អួតអ្នកទិញ។

img_9692

ផ្លូវចូលទៅគីរីរម្យមានប្រវែង២៩គីឡូរមែត្រពីផ្លូវបំបែកត្រំពាំងត្រយឹងទៅរមណីគីរម្យហ្នឹងតែម្តង។ អ្វីដែលរំភើបសម្រាប់៤គីឡូម៉ែត្រដំបូងគឺអស្ចារ្យ។ ខ្ញុំបានទទួលពាកស្វាគមន៍ពីក្មេងតាមផ្លូវ។ ហើយម្តងម្តាលក៏ទទួលបានការស្វាគមន៍ពីឆ្កែក្នុងភូមិផងដែរ។ វាដេញឯង ផងវាព្រុសហៅគ្នាស្កាត់មុខមើលបើទោះបីម្ចាស់ខំឃាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែបើទោះបីជាឆ្កែដេញក៏គ្មានបញ្ហា ខ្ញុំគិតវាការ ស្វាគមន៍អ្នកចំនូលថ្មីក្នុងភូមិរបស់វា។

ត្រឹមតែ៥គីឡូម៉ែត្រដំបូងខ្ញុំកំពុងមានអារម្មណ៍លង់នឹងធម្មជាតិ។ ដោយសារទើបតែភ្លៀងប៉ុន្មានថ្ងៃជាប់គ្នាមុនពេលខ្ញុំទៅ បានធ្វើអោយស្រែ ចំការមានពណ៌ខៀវស្រងាត់។ ចំនែកកន្លែងខ្លះមានទឹកហូររិញៗកាត់ផ្លូវ។ ចំនែកឯផ្លូវកន្លែងខ្លះប្រេះៗដូចសសៃឈាម។ ពេលដែលកាត់ទឹកដែលហូរកាត់ផ្លូវខ្ញុំអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ដូចទឹកអម្រឹត! បើទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងថាទឹកអម្រឹតនឹងត្រជាក់ដល់កម្រិតណាក៏ដោយ(និយាយតាមចាស់ៗ)។

អារម្មណ៍ដែលសប្បាយនឹងធម្មជាតិតាមដងផ្លូវចាប់ផ្តើមរសាយបន្តិចៗដោយសារខ្ញុំមើលឃើញពីផ្លូវទៅមុខទៀតសុទ្ធតែឡើងតាមចង្កេះភ្នំ នឹងអត់កន្លែងចុះទេ។

អារម្មណ៍ទាំងនោះក៏បានក្លាយជាពិតមែន! គឺខ្ញុំជិះបាន២០០ម៉ែត្រឈប់ម្តង។ គឺថាតឹងខ្លាំងតែម្តង។ បន្ទាប់មក១០០ម៉ែត្រឈប់ម្តង។ ពេលនោះកាន់តែតឹងខ្លាំងទៅៗបើទោះបីជាខ្ញុំសម្រាកខ្លះក៏ដោយ។ មិត្តភកិ្តខ្ញុំដែលជិះជាមួយគ្នាបាននិយាយលើកទឺកចិត្តថា “កាលខ្ញុំទៅបូកគោ គឺជិះដូចគ្នាបង។ ១០០មែត្រឈប់ម្តង។” ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំមើលឃើញថាម៉ោងកាន់តែជ្រេរ ចំណែកកំលាំងកាន់តែខ្សត់។ ចំណែកគីឡូម៉ែត្រដែលនៅសល់គឺ២៤គីឡូម៉ែត្រទៀត។ ពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែបោះបង់។ ខ្ញុំបានត្អូញត្អែរ។ ប៉ុន្តែមិត្តភកិ្តខ្ញុំនៅតែនិយាយដោយកំលាំងចិត្តថាយើងត្រូវជិះទៅដល់កំពូល។

នៅពេលលឺពាក្យនេះ បានធ្វើអោយខ្ញុំនឹកឃើញពាក្យសម្តីរបស់ Yingដែលខ្ញុំបានលួចស្រលាញ់ថា “ Hesitation leads to nowhere, Vion”បានន័យថាការស្ទាក់ស្ទើរធ្វើអ្នកគ្មានទៅមុខទេ។

ខ្ញុំក៏បានតាំងចិត្តម្តងទៀតថាត្រូវតែទៅលើបើទោះបីជាប្រើមធ្យោបាយអ្វីក៏ដោយ។ ក្នុងរយៈពេលកន្លះម៉ោង គឺពីម៉ោង១១ដល់ម៉ោង១១កន្លះយើងជិះបានថែមត្រឹមតែពីរបីគីឡូមែត្រតែប៉ុននោះ។ អ្នកធ្វើដំនើរតាមផ្លូវខ្លះក៏ញញឹមដាក់យើង ខ្លះក៏សួរហត់អត់បង ជាដើម។ ខ្ញុំទាំងពីរក៏ញញឺមតបទៅវិញ ជួនកាលក៏ឆ្លើយតបទៅវិញទាំងខ្សោយថា “អត់អីទេ”។ ហើយពេលខ្លះក៏ព្រងើយកន្តើយនឹងសំនូរដដែលទាំងនោះ។

យើងក៏ឈប់មួយសន្ទុះធំ ហើយបានលាងដៃលាងជើងលុបមុខ ក្នុងទឹកប្រលាយដែលទទឹងប្រហែលកន្លះម៉ែត្រ និងមានទឹកត្រជាក់ស្រិបដែលធ្លាក់មកពីលើភ្នំ។ ម៉ូតូ និងឡានក៏ចេះតែឡើងទៅមុខឥតឈប់ ប៉ុន្តែហេតុអីបានឈប់តែខ្ញុំពីរអ្នក។ កំលាំងដែលបញ្ជាយាន្តយន្តអោយបរឡើងលើភ្នំពិតស្រួលមែនទែន ហើយលឿនទៀត។ ប៉ុន្តែការឡើងភ្នំចំងាយ២៩គីឡូរមិនជាការងាយស្រួលនោះទេ ដោយជិះកង់ និងប្រើកំលាំងមនុស្សសុទ្ធសាធនោះ។

ប៉ុន្តែឆន្ទៈរបស់ខ្ញុំរបស់ប្រហែលជាអស់ហើយ។ បើទោះបីជាមានការលើកទឹកចិត្តអោយបន្តដំនើរជិត២០គីឡូម៉ែត្រដោយជិះកង់ក៏ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចង់បោះបង់ការជិះបន្តទៀត។

img_5078

បន្ទាប់ពីបានសម្រាក និងលាងដៃលាងជើងលុបនឹងទឹកអូរដ៏ត្រជាក់យើងក៏បន្តជើងឡើងទៅលើកំពូលភ្នំទៀត។ ប៉ុន្តែជិះបានត្រឹមតែ១០០ម៉ែត្រក៏អស់ជើងជិះទៅមុខទៀត។ យើងក៏បានសម្រាកបន្តិចទៀត។ គាប់ជួនពេលនោះមានឡានដឹកទំនិញព័ណ៌សមួយជិះឡើងទៅលើកំពូលភ្នំ។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ឫក៏ប្រហែលជាតៃកុងឡានដឹងថាយើងត្រូវខាងលើដែរ គាត់ក៏បង្អង់ហើយក៏សួរយើងថា “ម៉េចអូន? ចង់ដាក់ឡានឡើងទៅលើឫអត់?”ពួកយើងមើលមុខគ្នាហើយដំបូងថាអត់ទេ តែគិតមួយភ្លែតទៀតយើងគិតថាត្រូវតែទៅ បើទោះជាមានការតាំងចិត្តខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយពីព្រោះដោយសារថ្ងៃកាន់តែជ្រេរ គម្រោងផែនការផ្សេងទៀតមិនទាន់បានសម្រេច។ ដូចច្នេះយើងក៏លើកកង់ដាក់ឡាន!

img_9740
ខ្ញុំកំពុងតែជិះឡានដែលខ្ញុំបានកាក់ដើម្បីសុំជិះទៅដល់កំពូលភ្នំ

គ្រាន់តែលើកកង់ដាក់ឡាន ហើយឡានបើកឡើងភ្នំភ្លាម! Oh my ព្រះ! អារម្មណ៍ដូចឡើងឋានសួគ៌។ អ្វីៗដូចជាព្រះទាន។ដើមស្រល់ដុះជាជូរៗ អមដោយប្រលាយទឹកហូរអត់ដាច់។ ឡានក៏ចេញដំណើរដ៏លឿនឡើងលើភ្នំ។ អារម្មណ៍របស់រំភើបនឹងទេសភាពតាមដងផ្លូវ។ ជួនកាលអ្នកដំនើរដែលឃើញយើងជិះឡានខ្លះក៏សំឡឹងមើលយើងហើយ ញញឹម ចំនែកឯខ្លះទៀតក៏ស្រែកម៉េចបានដាក់លើឡានហើយបង។ ខ្ញុំគ្រាន់បានញញឹមតបទៅពួកគេវិញតែប៉ុននោះ។

នៅពេលជិះឡាន ឡើងចំនោទរហូតខ្ញុំស្រម័យថា បើខ្ញុំជិះកង់ឡើងវិញនោះគឺថាប្រហែលជាល្ងាចហើយបានឡើងដល់កំពូល។ ចំនែកឯសាច់ដុំភ្លៅត្រូវប្រេះជាសសៃហើយ។ ជង្គង់ត្រូវរបូតខ្ចៅខ្យងអស់ហើយ។ ប្រហែលជាធ្វើបុណ្យដល់ហើយខ្ញុំពេលហ្នឹង។ ចំងាយប្រមាណ២០គីឡូម៉ែត្រ ជិះឡានឡើងត្រឹម១៥នាទី។ ពេលហ្នឹងបានចាប់ផ្តើមដឹងគុណអ្នកដែលហៅជិះ បើមិនអីចឹងទទេ ប្រហែលជាផែនការកា្លយជាផែនស្ករហើយ។ ការបត់បែនតាមកាលៈទេសអាចសម្រួលស្ថានការបស់យើងបាន ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើអោយយើងបាត់បង់អ្វីមួយ និងទទួលបានអ្វីមួយត្រលប់មកវិញ។

នៅពេលកំពួលភ្នំភ្លាមអារម្មណ៍នឿយហត់របស់ខ្ញុំក៏បានរសាយ នៅពេលចាប់ផ្តើមឃើញផ្លាកដាក់ “សូមស្វាគមន៍ ឧទ្យានជាតិ ព្រះសុរម្រឹត កុសម “គិរីរម្យ” ដែលនៅពីក្រោយផ្លាកក្រហមនោះ។ នៅលើផ្ទាំងពណ៌ក្រហមដែលមាននៅពីក្រោមវានោះមានរូបថតពីសន្លឹកដែលបង្ហាញអំពីទឹកធ្លាក់នៅគីរីរម្យ។ចំនែកឯនៅផ្នែកខាងលើផ្ទាំងក្រហមនោះមានដាក់ផែនទីទៅកាន់ផ្នែកផ្សេងៗនៃតំបន់គិរីរម្យ ដូចជាផ្លូវទៅកាន់វត្តគិរិរម្យចាស់ ព្រះរាជដំណាក់ ទឹកឆូរទី១ ទីស្នាក់ការឧទ្យានជាតិ ព្រលានយន្តហោះ និងផ្លូវត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញ។

ទៅដល់លើកំពូលភ្នំដំបូងម៉ោង១២ជាងបន្តិចបន្តួច ខ្ញុំក៏ហុចកាមេរ៉ាទៅមិត្តភក្តិខ្ញុំម្នាក់ទៀតជួយថតរូបអោយដើម្បីបញ្ជាក់ខ្ញុំទៅបានដល់គិរិរម្យដោយការជិះកង់។ ពេលកំពុងថត មានឡានហាលេនដឺរតូយ៉ូតា បានឈប់ក្បែរផ្ទាំងក្រហមដែលដាក់ផ្លាកសូមស្វាមគមន៍នេះផងដែរ។ បន្ទាប់ស្រាប់បង្អូចឡានត្រូវបានទំលាក់ចុះយឺតៗដោយអូតូម៉ាតិច ក៏លេចមុខម៉ាចាស់ពីររូប និងស្រ្តីអ្នកបើកឡានវ័យកណ្តាលម្នាក់ និងកូនស្រីម្នាក់នៅខាងស្តាំដៃគាត់កំពុងចុចទូរស័ព្ទ។ ប្រហែលជាពួកគាត់ឆ្ងល់នឹងពួកខ្ញុំពីរនាក់ដែលស្លៀកពាក់ប្លែកពីគេ និងមានកង់នៅក្បែរខ្លួន។ ម៉ាម្នាក់ក៏ញញឺមហើយសួរថា “ចៅឯងមកពីណា ហើយជិះកង់ទៅណា”?

ខ្ញុំត្រូវបានឡានដឹកទំនិញដឹកមកដល់កំពូលភ្នំដោយសុវត្ថិភាព។ ហើយខ្ញុំចង់ប្រាប់ថាខ្ញុំទៅដល់កំពូលភ្នំហើយ :D
ខ្ញុំត្រូវបានឡានដឹកទំនិញដឹកមកដល់កំពូលភ្នំដោយសុវត្ថិភាព។ ហើយខ្ញុំចង់ប្រាប់ថាខ្ញុំទៅដល់កំពូលភ្នំហើយ 😀

ខ្ញុំក៏តប “ខ្ញុំជិះកង់មកគីរីរម្យនេះម៉ា! ចំនែកម៉ាក៏គាត់បញ្ជាក់ថា”ចៅឯងជិះមកពីភ្នំពេញ?”

ខ្ញុំក៏បញ្ជាក់ថា “បាទ! ម៉ា”។ គ្រាន់លឺថាខ្ញុំជិះកង់មកពីភ្នំពេញ ស្រាប់តែអ្នកទាំងបី លើកលែងតែកូនស្រីរបស់គាត់មួយបានភ្ញាក់ផ្អើល ហើយក៏លាន់មាត់ថា “ស្លាប់ហើយ ពួកអាអូនឯងនេះដូចអ្នកកីឡាកាសជិះអត់ហត់! បើអ៊ីវិញ(ស្រ្តីអ្នកបើកឡាន) ជិះបីយប់បីថ្ងៃបានដល់”។ ខ្ញុំគ្រាន់តែញញឹម និងនិយាយលេងពីនេះពីនោះបន្តិច រួចពួកគាត់ក៏ចេញឡានសំដៅទៅទឹកឈូរ។

ថតរួបបានពីរបីប៉ុស្តិ៍ ពោះក៏ចាប់ផ្តើមកូរគ្រូកៗ។ នេះបានបញ្ជាក់ថាល្មមដល់ម៉ោងថ្ងៃត្រង់ហើយ។  (to be continued, don’t know when)

អាកូស (អ៊ុយលីសវិលវិញ)

រឿងអ៊ុយលីសវិលវិញ បកប្រែសម្រួលដោយ ទត់ ពុទ្រី និងបោះពុម្ភនៅឆ្នាំ ២០០៤
រឿងអ៊ុយលីសវិលវិញ បកប្រែសម្រួលដោយ ទត់ ពុទ្រី និងបោះពុម្ភនៅឆ្នាំ ២០០៤

ខ្ញុំបានចំនាយពេលរយៈពីរយប់ (បើគិតជាម៉ោងប្រហែលជា១០ម៉ោង) ដើម្បីអានរឿង អ៊ុយលីសវិលវិញ។ រឿងនេះគឺជារឿងរបៀបផ្សងព្រេង របស់តួអង្គអ៊ុយលីសដែលជាតួអង្គមេទ័ពដ៏អង់អាច។ អ៊ុយលីសបានប្រយុទ្ធជាមនុស្សផង យក្សផង អាទិទេពផង ខ្មោចបិសាចផង ទេពអប្សរផងធ្វើយ៉ាងណាអោយតែបានត្រលប់ទៅដល់កោះអ៊ីតាកដែលជាដែនដីកំនើតរបស់ខ្លួនវិញ។ បន្ទាប់ពីច្បាំងឈ្នះក្រុងត្រ័រ និងនាំយកនាងហេលេនមកប្រគល់ជូនស្តេចត្រាមេឡេណាសនៃក្រុងឡាដេសេមន អ៊ុយលីសបានវង្វេងតែលតោលលើសមុទ្រប្រហែលជាជិតម្ភៃឆ្នាំទម្រាំបានមកកោះដល់អ៊ីតាក និងជួបជាមួយពេនេឡុបដែលជាភរិយា និងកូនរបស់គាត់តេឡាម៉ាក។

ដំនើរជិវិតរបស់គាត់ជិតម្ភៃឆ្នាំនៅសមុទ្រ ពិតជាប្រឈមមុខគ្រប់បែបយ៉ាង។ អ៊ុយលីសមានទេព្តាមួយអង្គឈ្មោះអាតេណា ដែលជាកូនស្រីសំណព្វរបស់អាទិទេពស្ហឹសដែលជាអាទិទេពគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ តាមថែរក្សា។ បើទោះបីជាអ៊ុយលីសតែងតែងមានទេព្តាអាតេណាតាមជួយក៏ដោយគាត់មិនដែលរំពឹងអ្វីពីអាទិទេពនោះ។ គាត់ជឿជាក់ទៅភាពអង់អាច មុះមុត និងការមិនបោះបង់របស់គាត់។

បើទោះបីជាសាច់រឿងមានភាពប្រទាក់ក្រឡាគ្នាជាមួយអាទិទេព ខ្មោចព្រាយបីសាច នឹងការប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យរបស់អ៊ុយលីសជាមួយតួអង្គយក្ស ក៏ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ជាងគេគឺភាពស្មោះត្រង់របស់អាកូសដែលសត្វឆ្កែសម្លាញ់មួយក្បាល និងក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់អ៊ុយលីសផង។

កាលពីម្ភៃឆ្នាំមុនអ៊ុយលីសចេញធ្វើសង្រ្គាមនៅត្រ័រ កូសគ្រាន់តែកូនឆ្កែមួយរបស់អ៊ុយលីសដែលតែងដើរតាមអ៊ុយលីសទៅប្រម៉ាញ់ជាញឹកញយនៅលើដែនដីអ៊ីតាក។  ចាប់តាំងពីអ៊ុយលីសចេញទៅសង្រ្គាម អាកូសវាចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់អ្វីម្យ៉ាង។ នៅរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយមុនការត្រលប់របស់អ៊ុយលីស កំលាំងពលំបានបោះបង់ចោលរាងកាយដ៏ស្គម កំព្រឺងរបស់វា ហើយអ្នកបំរើក្នុងវាំងអ៊ីតាកក៏លែងនឹកនាដាក់បាយអោយវាស៊ីទៀតដែរ។

អាកូសរស់នៅដូចអ្នកសំុទាន រូបរាងឡើងសល់តែស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹង ចៃ ដំបៅ អង្កែរពេញខ្លួន ដេកលែងចង់ក្រោយ។ សូម្បីតែរុយទំក៏លែងបក់ដែរ។ បើទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តីអាកូសហាក់បីដូចទ្រាំរស់ដើម្បីចង់ជួបម្ចាស់ខ្លួន(អ៊ុយលីស)លើកចុងក្រោយ។កំលាំងនេះបានធ្វើអោយអាកូសខំប្រឹងរស់យ៉ាងត្រដាបត្រដួស។វាដេកអស់សង្ឃឹមរង់ចាំតែថ្ងៃស្លាប់តែប៉ុននោះ។ ប៉ុន្តែដោយសារក្តីសង្ឃឹមចង់ជួបមុខម្ចាស់វាក៏ខំប្រយុទ្ធនឹងមច្ចុរាជដែលតែងតែចង់មកយកជិវិតវារាល់ថ្ងៃ។

អស្ចារ្យ! បើទោះបីជាទុរន់ទុរាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រាន់តែលឺសម្លេងម្ចាស់ វាខំប្រឹងស្តាប់ឥតច្រលំ ហើយខំងើយមើលមុខម្ចាស់វា។ វាចំណាំម្ចាស់វាយ៉ាងច្បាស់។ អាកូសខំប្រឹងបក់កន្ទុយរវិច ហើយខំប្រឹងងើបយ៉ាងត្រដាបត្រដួសដើម្បីទៅទទួលម្ចាស់វា។

ទោះបីជាបែកអាកូសជិតម្ភៃឆ្នាំ ក៏អ៊ុយលីសនៅចំនាំអាកូសដែរ។ អ៊ុយលីសខំប្រឹងសម្លឹងមុខវាដោយហូរទឹកភ្នែក ហើយនិយាយថ  ” អាកូស មានតែអែងប៉ុននោះដែលនៅចំនាំម្ចាស់អែងឥតច្រលំ។ តើអែងរស់នៅចាំទទួលអញឫមិនមែន?”

អាកូសខំប្រឹងប្រមូលកំលាំងចុងក្រោយដើម្បីសម្លឹងមើលមុខម្ចាស់ដែលវាបានរង់ចាំអស់ជិតម្ភៃឆ្នាំ ហើយក៏បិទភ្នែកស្លាប់ក្បែរជើងម្ចាស់វា។

រឿងរបស់អាកូសជារឿងទីពីរដែលខ្ញុំបានអានបន្ទាប់ពីរឿង ហាជីកូ៕

Information technology and social media to integrate in community development and communication

IMG_4756
Chroy Svay commune chief discussed with a group of youth about the technology.

Chroy Svay commune is approximately 140 kilometer away from down town of Koh Khong where it is hardly accessible to mobile phone service and internet services. However, the raising trend of smart phone and social media keep youths in Chroy Svay commune, feeling curious and intensify the passion of accessing to it.

Ran Kim, a young house wife of 25 year-old used Facebook for two years. As a head of youth group focusing on health said that social media especially Facebook, helped her a lot to mobilize youth in her community and sharing the result of the meeting.

She said “I spend only two days to mobilize our member for meeting by using Facebook; whereas I spent almost a week to inform them individually about meeting in the last two year”.

As information technology keeps broadening their coverage globally, rural community like Chroy Svay also effects from this widespread. The residents started owning smartphone which is partially accessible to internet. Villagers said they could only access to only two mobile operators Smart and Metfone while the rest the signal is too weak to connect.

And likewise Ran Kim, Yen Nu, Nhom Boyi, Chann Kimcheng and Khun Nay, are using social media for mobilizing, accessing to information (weather forecast, fisheries prices, accident, crimes etc), sharing local issues and communicating with local authority (reporting crime, community development, sharing information to provincial level).

Yen Nu, 21 years old and fisherman in Chroy Svay, start using smartphone and social media about one year and a half ago. And he usually used it for sharing information with his friends about the price and yield of their fishery products and sharing about illegal fishing in his community. He said “I usually get information about weather forecast such storm, flood faster than TV and radio for one day. It really helps me a lot for me to go fishing in the sea and avoid the troubles from bad weather”.

He added that his friends usually share with him about result of their fishing and sometimes about the prices.

Chroy Svay commune is a resident of 1064 families. And 2546 local residents are up from 18 years old.

Prom Norn, Chroy Svay’s commune chief, observed that the number of people using smartphone and social media in is his commune keeps increasing.

He estimated that around 10 percent of total population access to smart phone especially the youths. They could buy one smartphone for around 100 USD or lesser than this.

He added that even he did not use the smart phone right now; his colleagues usually showed him the update information about crimes, illegal fishing, and traffic accidents. And sometimes the youth group showed him what had happened in the commune too.

More importantly, youths in the commune has transformed themselves by technology to be a citizen journalist for community through training providing by ActionAid Cambodia on project” Voice Up for Rights to Food Security”.

Chan Kimcheng, a well-known citizen journalist in Chroy Svay commune has used smartphone and social inform the public about the development in her community and used as an educational tools.

She said “I have used “Facebook” as a tool to disseminate community’s information and livelihood activities such as the gathering to discuss about Rights to Education, Mangrove plantation to increase fish breeding zone, Canal Rehabilitation and other psychosocial educational activities to eliminate domestic violence, etc. People in Chrouy Svay community are excited about my role as CJ”.

She added that hence, the more citizen journalist to promote our community on social media, the sooner the public knows our community. Hopefully through this information sharing, we will be able to attract as many developmental organizations as possible to collaboratively develop Chrouy Svay community.

Not only youths who claimed the benefits of social media, but also a housewife admitted its benefits too.

Bun Rat, 4o years, a house wife with 3 children, is using a Samsung Galaxy A4 and could access to Facebook. She said that “Facebook can keep my relative working in Thailand in contact. I can see their activities and Photos on Facebook”.

Prom Norn, the commune chief said he is going to buy new smart soon. He added “it will save me a lot times to send documents and information to districts or provincial department”.